Trasa rowerowa w Uchryniu
Przewodnik trasy rowerowej, dolina uchryńskiego potoku

Wieś Uhryń leży na terenie Beskidu Sądeckiego, zajmuje powierzchnię około 1200ha. Wiodącą funkcją Uhrynia jest leśnictwo i rekreacja. Rolnictwo ma charakter hodowlano – wypasowy oparty na indywidualnych gospodarstwach. Wieś zamieszkiwana jest przez 82 mieszkańców. Większość budynków to stare, połemkowskie chaty i kapliczki. Wśród nich budowane są coraz to nowocześniejsze budynki.

Dawniej teren ten zamieszkiwali Ukraińcy, Węgrzy, Tatarzy, Żydzi , Cyganie a przed nimi wszystkimi Łemkowie. Pozostałości tych kultur można oglądać w Łabowej (cerkiew, kirkut, cmentarz).

Lesista Dolina Uhryńskiego Potoku ma niezwykłe walory krajobrazowe, na które składa się jej znaczna głębokość, kręty przebieg, strome brzegi, jak tez prawie pionowe zalęgające tu, różnobarwne skały odsłonięte na dnie potoku i na jego brzegach.

Mając na celu wykorzystanie wszystkich walorów jakie posiada prezentowana trasa, zaleca się w trakcie zwiedzania dostosowanie do następujących wskazówek:

  • Optymalna wielkość grupy rowerzystów - 3 - 5 osób
  • Czas pokonania trasy - 3 - 3,5 godziny
  • Długość trasy - 20 km
  • Zalecany ekwipunek uczestników wycieczki - rower, ubiór turystyczny, lornetka, mapa, aparat fotograficzny, prowiant, napoje

Trasa wyposażona jest w tablice zawierające informacje na temat miejsca w jakim się znajduje turysta oraz strzałki kierunkowe.

W czasie odwiedzin należy pamiętać że:

  • Obowiązuje poruszanie tylko po wyznaczonym szlaku
  • Cisza sprzyja obserwacjom i gwarantuje spotkanie ze zwierzętami
  • Śmieci zabieramy ze sobą

Naszą wyprawę rozpoczynamy od pola biwakowego usytuowanego w Dolinie Uhryńskiego potoku. Wyjeżdżając z biwaku skręcamy w prawo na drogę asfaltową. Jedziemy wzdłuż szlaku przyrodniczego im. Adama hr. Stadnickiego utworzonego przez Zarząd Popradzkiego Parku Krajobrazowego w 1999 roku.

Powyżej biwaku, po lewej stronie drogi usytuowana jest piękna, nowa kapliczka ufundowana przez koło łowieckie mające tutaj swój obwód łowiecki.

Jadąc droga asfaltową po około 2 kilometrach dojeżdżamy do wsi Uhryń. Znajdują się w niej ciekawe połemkowskie kapliczki. Już na początku wsi możemy zobaczyć odnowiona kapliczkę o bardzo ciekawej architekturze. Przejeżdżamy przez całą wieś, dojeżdżamy do ostrego podjazdu i zakrętu w kształcie agrafki. Na końcu podjazdu znajduje się szlaban. Z miejsca tego możemy zobaczyć cała przebytą do tej pory drogę wzdłuż Doliny Uhryńskiego Potoku. 

Poruszamy się dalej droga asfaltową. Po około 2 kilometrach dojeżdżamy do rozwidlenia dróg, w lewo skręt do rezerwatu Uhryń. Z lewej strony ścieżki możemy zaobserwować ciekawą jodłę. Z dwóch pni po złączeniu na wysokości około 3 m powstaje jeden.

Tutaj rozstajemy się ze szlakiem przyrodniczym hr. Stadnickiego. Nasza dalsza wyprawa wiedzie prawa odnogą drogi w górę potoku. Mijamy skład drewna i koniec asfaltu. Droga teraz jest gruntowa z dużą ilością wystających kamieni. Przed nami ostry podjazd długości 800 metrów. Po lewej stronie za jarem w którym płynie potok możemy obserwować najstarszy w Beskidzie Sądeckim rezerwat przyrody – Uhryń.

Rezerwat Uhryń – powstał w 1924 roku w prywatnych dobrach Adama hr. Stadnickiego, potwierdzony zarządzeniem Ministra Leśnictwa i przemysłu drzewnego z 1957 roku. Dawna nazwa rezerwatu to Medwiczka. Powierzchnia rezerwatu wynosi 16,00 ha. Ochronie podlegają drzewostany bukowo – jodłowe, w wieku około 230 lat charakterystyczne dla dawnej puszczy karpackiej. W rezerwacie występuje drzewostan bukowo – jodłowy, zróżnicowany na dwa zespoły: buczyny karpackiej Denrtario glandulosae – Fagetum i kwaśną buczynę górską Luzulo nemorosae – Fagetum. W drzewostanach przeważa jodła przy nie dużym na ogół udziale buka i mniejszej ilości świerka. Najstarsze jodły osiągają do 40 metrów i grubości pni do 115 centymetrów średnicy. W runie najczęściej występuje jeżyna gruczołowata, wietlica samicza, gwiazdnica gajowa i tojeć gajowa. Z roślin chronionych występuje w nim widłak wroniec, a z częściowo chronionych –kopytnik pospolity i marzanka wonna. Jest on jednym ze starszych rezerwatów polskich i przez ponad 100 lat nie prowadzono nim działalności gospodarczej. Rezerwat leży na terenie Nadleśnictwa Nawojowa.

Dojeżdżamy do skrzyżowania –skręcamy w prawo i drogą stokowa kierujemy się do sąsiedniej doliny. Po obu stronach drogi rozciąga się buczyna karpacka ze specyficzna roślinnością – żywcem gruczołowatym o drobnych fioletowych kwiatach.

Rezerwat Łabowiec – utworzony w1924 roku przez Adama hr. Stadnickiego. Reaktywowany w 1957 roku. Rezerwat położony jest w kotle źródłowym Łabowskiego potoku na wysokości 770- 1015 m n.p.m. Rzeźba terenu jest bardzo urozmaicona. Teren odznacza się dużym nachyleniem stoków i porozcinany jest licznymi potokami, głęboko wcinającymi się w podłoże. Ochronie podlegają drzewostany bukowe i bukowo – jodłowe, charakterystyczne dla dawnej puszczy karpackiej w wieku około 160 lat z licznymi przestojami przekraczającymi ten wiek. Jeszcze niedawno rosło tu wiele sędziwych drzew, których wiek oceniano na około 300 lat. W 1972 roku pomierzono dwie jodły o obwodzie 390 centymetrów, a kilkanaście drzew ponad 3 metry. Szczególną uwagę zwracają liczne stare jodły obumarłe wskutek osiągnięcia fizjologicznej granicy wieku. Na terenie rezerwatu wyróżniono dwa zbiorowiska leśne - żyzną buczynę karpacką Dentario glanduloasae – Fagetum oraz kwaśną buczynę górska Luzulo nemorosae – Fagetum. W rezerwacie występuje kilka rzadkich gatunków roślin naczyniowych: czosnek siatkowy Allium victorialis, jęczmieniec zwyczajny Horydelymus europeus i kostrzewa górska Festuca drymeia. Występuje też kilka gatunków podlegających ochronie. Są to: śnieżyczka przebiśnieg Galanthus nivalis, gniźnik leśny Neotia nidus – avis, kruszczyk rdzawoczerwony Epipatis atrorubens, kruszczyk siny Epipatis purpurata, parzydło leśne Aruncus sylvester, podrzeń żebrowiec Blechnum spicant, wawrzynek wilcze łyko Daphne mezereum, widłak jałowcowaty Lycopidium annotinum i widłak wroniec Hupierza selago. Buczyna karpacka odznacza się tutaj dużą dynamika, o czym świadczą liczne siewki buka, pojawiające się masowo w wielu miejscach, a także odnowienie bukowe występujące we wtórnych drzewostanach świerkowo – sosnowo – modrzewiowych przylegających do rezerwatu.

Tutaj wjeżdżamy znów na drogę asfaltową, zjeżdżając w dół kierujemy się wzdłuż potoku do Łabowej, szlakiem niebieskim. Po obu stronach drogi możemy obserwować dobrze zagospodarowane i prowadzone lasy nadleśnictwa Nawojowa. Głównymi gatunkami lasotwórczymi są tutaj jodła i buk. Ponadto występują tutaj świerk, modrzew, jesion, dąb, olsza, brzoza, jawor, lipa. Z charakterystyką tych lasów i ich zagospodarowaniem możemy zapoznać się zwiedzając ścieżkę edukacyjno przyrodniczą “Feleczyn”. Dojechać do niej możemy kierując się drogowskazami w Łabowej.

Nasz podróż przywiodła nas do samej Łabowej, za czteropiętrowym blokiem skręcamy w lewo. Po prawej stronie zostawimy drewniany kościółek parafialny z 1930 roku z zabytkowym obrazem św. Łukasza i św. Marka. Fundatorem kościoła był właściciel tych terenów Adam hr. Stadnicki.

Około 100 metrów za skrzyżowaniem dojeżdżamy do starego żydowskiego cmentarza położonego na stoku. Nagrobki – macewy- zostały wykonane z kamienia, z wyrytymi na nich hebrajskimi napisami. Niektóre są jeszcze w dobrym stanie, inne niestety już uległy zniszczeniu. Możliwe jest jego zwiedzanie. Naszą wycieczkę kontynuujemy dalej. Z nasłonecznionej i nie porośniętej drzewami trasy wjeżdżamy w leśną alejkę. Skręcamy w lewo na dużą polanę, gdzie warto zrobić sobie dłuższy odpoczynek. Przed nami tzw. Dziadowskie Pola, a w oddali widać cerkiew greko – katolicką, pod wezwaniem Opieki Najświętszej Marii Panny z 1784 roku, która fundowana była przez Lubomirskich. Podziwiamy wspaniały krajobraz rozciągający się na sąsiednie wioski: Maciejowa, Łabowa oraz szczyty: Margoń Wyżna (774 m n.p.m.), Sapalska Góra (826 m n.p.m.), Czerszla (877 m n.p.m.).

Po krótkim odpoczynku ponownie wsiadamy na rower i jedziemy dalej, kierujac się prosto. Jedziemy drogą wijącą się, mijając liczne, niebezpieczne zakręty. Należy ograniczyć prędkość gdyż ta drogą poruszają się również samochody. Przy pierwszych zabudowaniach nasza droga krzyżuje się ze ścieżką geologiczną, na której możemy zapoznać się z geologiczną przeszłością i osobliwościami tego terenu. Po prawej stronie zostawiamy zabudowania leśniczówki, My kierujemy się dalej asfaltową drogą o lekkim wzniesieniu. Uważamy, zachowując szczególna ostrożność na ostrych zakrętach. Po chwili dojeżdżamy do celu naszej wyprawy, czyli miejsca skąd zaczynaliśmy wędrówkę. Możemy tutaj odpocząć, rozpalić ognisko w miejscu do tego przeznaczonym.

Żegnamy się z Państwem jednocześnie zapraszamy na inne ścieżki i atrakcje znajdujące się w Dolinie Uhryńskiego Potoku.